เป็นเหตุการณ์ไม่น่าไว้ใจที่เจอกับตัวเอง...เลยมาเตือนๆกันไว้ (ลงไว้ใน Blog ที่ Multiply ละ แต่เอามาแปะอีกอันที่นี่ จะได้กระจายให้อ่านทั่วๆกัน)

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมามีเหตุให้ต้องกลับบ้านค่อนข้างดึก ออกจากที่ทำงานมาเรียก taxi ที่หน้าตึก ตอนประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง
แบกกล่องกระดาษใบโตกลับบ้านเป็นของขวัญปีใหม่ที่ลูกค้าเอามาให้ ก็เลยมือไม่ว่างโบกรถ พี่ยามก็ใจดีเรียก taxi ให้ (ตอนยืนรอรถหน้า office จะอุ่นใจอยู่แล้ว เพราะมียามยืนอยู่ตลอด แถมช่วงนี้อุ่นใจเป็นพิเศษเพราะมีพี่ๆทหารอยู่ด้วยอีก 2 นาย :D)

พอยามเอากระบองแว๊บๆโบกป๊าบบบบบ ก็มี taxi พุ่งปรู๊ดดดดดมาจอดคันนึง เป็น taxi สีฟ้า-แดง รถ Nissan NV สภาพเก่าๆ ทะเบียนไม่ได้สังเกต (ปกติจะดูทะเบียนตอนขึ้นรถไปแล้ว โดยดูจากด้านในประตูซึ่งจะต้องมีติดไว้ หรือดูจากป้ายชื่อคนขับด้านซ้ายมือของหน้ารถ หลังไฟ"ว่าง") ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดไร เอาน่าก็ taxi เหมือนกัน ถึงสภาพจะไม่ดีเท่าไหร่ก็เหอะ

หลังจากบอกที่หมาย ขึ้นรถปิดประตู รถเคลื่อนไปพ้นตึกได้หน่อยเดียวก็จอด คนขับหันมาบอกว่า "มิเตอร์เสีย ลงไปขึ้นคันหลังละกัน"
ไอ้เราก็ลองเหลือบมองมิเตอร์ที่คนขับชี้ให้ดู....โหสภาพงี้ไม่เรียกเสียหรอกมั้งพี่ เหมือนใช้ไม่ได้มานานแล้วมากกว่า ร่องแร่งเชียว ไฟก็หรี่ๆ (ไม่ได้พูดไปนะ แค่คิด)

ที่ทำงานเราอยู่ที่ตลาดหลักทรัพย์ ตรงข้างๆศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์ ตอนนั้นรถไปจอดอยู่ตรงเลยทางขึ้นลงรถใต้ดินหน้าศูนย์ประชุมมาหน่อยนึง ค่อนข้างเปลี่ยวและพ้นจากสายตาของยามหน้าตึกเรามาแล้วด้วย... พอเหลือบดูนอกรถก็เห็นผู้ชายยืนอยู่คนนึง เยื้องๆกับตรงที่ taxi จอด รออะไรอยู่ก็ไม่รู้ เราเคยได้ยินว่ามีพี่ตลท.เคยเรียก taxi กลับ แล้วออกรถมาได้หน่อยเดียว taxi ก็ชิดซ้ายจอดบอกว่า gas หมด พอลงจากรถก็มีมอเตอร์ไซค์ขี่สวนทางมากระชากกระเป๋าไป แล้ว taxi ก็ขับหนีไปเลย ทำงานกันเป็นทีมได้ดีจริงๆ -_-"

ก็เลยนึกกลัวว่าถ้านี่เป็นมิจฉาชีพ ลงจากรถไปเราจะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้... อาจจะถูกทำร้าย โปะยา ชิงทรัพย์ หรืออะไรที่น่ากลัวกว่านั้น
ก็เลยตัดสินใจ..."ไม่ลงแน่ๆ" ถ้าลงไปเราอาจจะต้องสู้กับผู้ชายตัวโตๆ 2 คน (คนขับ 1 ไอ้ที่ยืนรอตรงฟุตบาทอีก 1) แถมจังหวะก้าวลงจากรถเราก็จะไม่อยู่ในท่าที่พร้อมป้องกันตัวได้ แต่อยู่ในรถเรามีศัตรูแค่ 1 แล้วเราก็มีอุปกรณ์พอป้องกันตัวได้อยู่ (เป็น spray ป้องกันตัวแบบ http://www.thaibodyguard.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=313911&Ntype=6 - ไม่ได้ค่าโฆษณานะจ๊ะ ^^")
ตอนนั้นเอามือล้วงไปในกระเป๋า กำ spray ไว้ในท่าพร้อมฉีดแล้ว...

คิดแล้วก็บอกคนขับไปว่า "ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปถึงแล้วให้เท่าที่เคยนั่งไปละกัน"
"มิเตอร์เสียน่ะ ลงไปขึ้นคันหลังเถอะ" คนขับยังยืนยันเหมือนเดิมคือจะให้ลงจากรถ
(รู้แล้วว้อยว่าเสีย ก็บอกว่าจะให้เท่าที่เคยไปไง-วะ)
"ออกรถเหอะค่ะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวให้เท่าที่เคยนั่งไป"
"..."คนขับหยุดคิดไปนิดนึง ก่อนบอกว่า "งั้นผมขอค่ารถ 100 นึงนะ"

ไอ้เราก็คิดในใจ...'ไอ้บ้า บ้านชั้นอยู่แค่นี้ นั่งไปปกติไม่เกิน 60 ยิ่งดึกๆรถโล่งๆ 50 กว่าๆก็ถึงแล้ว'
ด้วยความงกก็บอกว่า "ก็จะให้เท่าที่เคยนั่งละกัน พี่ออกรถไปก่อนเลย"
คนขับก็ยังอิดออดไม่อยากออกรถ "งั้นขอค่ารถ 100 นึงนะ" ยืนยันเหมือนจะให้เราลงจากรถให้ได้

เราก็ทำท่าโมโหเลย บอกว่า"100 นึงก็ได้ พี่ออกรถเลยเดี๋ยวนี้เลย หนูรีบ"
"100 นึงนะ" ย้ำอีกแน่ะ... "เออ!!! 100 ก็ 100 พี่ออกรถเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!"
คนขับก็ออกรถไป เราก็หยิบโทรศัพท์มาจะโทรศัพท์หาคนที่บ้าน หรือไม่ก็เพื่อนๆ จะบอกทะเบียนรถ + ชื่อคนขับ
ปรากฏว่า...ตรงข้างประตูรถไม่มีแผ่นป้ายบอกหมายเลขทะเบียน หน้ารถก็ไม่มีป้ายชื่อคนขับ
ก็นั่งทำใจดีสู้เสือ ชวนคนขับคุยมาตลอดทาง แสดงอาการว่าเราไม่กลัว (แต่มือล้วงอยู่ในกระเป๋าถือ กำ spray ไว้ตลอดเวลา)
คนขับบอกว่าไม่เคยเข้ามาไม่รู้ทาง...ปกติขับอยู่พัทยา
พัทยา...สภาพรถอย่างนี้ใครจะเรียกวะ -_-" มิเตอร์สภาพนี้ไม่ต้องออกมาขับแล้ว
แกล้งบอกทางเป็นชื่อถนน (ไม่บอกซ้าย-ขวา) ป้ายก็ไม่มี เสือกขับถูกอีกแน่ะ ตกลงว่าที่จริงมะรึงรู้ทางใช่มะเนี่ย?

สุดท้ายก็กลับถึงบ้านได้ หน้าบ้านมียามอยู่ไม่กลัวละ ยอมเสียตังค์ไป 100 แต่ก็ดีที่ไม่เป็นอะไร...
ฝาก web เอาไว้ละกัน ไป search เจอเข้า ข้อควรปฏิบัติเวลานั่ง Taxi คนเดียว http://www.thaibodyguard.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=332985

อย่าประมาทนะ...สังคมเดี๋ยวนี้มีอะไรไม่น่าไว้ใจ แล้วก็อันตรายอยู่เยอะ

แถมนิดนึง...สรุปรูปพรรณสัณฐานเท่าที่จำได้
รถ - taxi สีฟ้า-แดง Nissan NV สภาพเก่า
คนขับ - ผู้ชายตัวค่อนข้างใหญ่ ท้วม (ส่วนสูงกะไม่ถูก เพราะนั่งอยู่) อายุประมาณ 25 ขึ้นไปไม่น่าเกิน 30 ต้นๆ ผิวคล้ำ ผมหยิกหยักศกยาวประมาณบ่า เวลาพูดจาท่าทางมึนๆ พูดไม่ค่อยชัด งึมงำๆ (หน้าตาจำไม่ได้ ไม่เห็นหน้าตรง และเค้าไม่ยอมหันมาให้เราสังเกตตรงๆด้วย)

เซ็งง่ะ...เมื่อก่อนกลับค่ำ เดินทางด้วยรถใต้ดิน ตอนกลับบ้านก็เจอคนท่าทางน่ากลัวเดินตาม จนต้องหลบเข้าร้านอาหารแล้วโทร.เรียกพี่ชายไปรับ (เพราะไอ้บ้านั่นดันนั่งรอหน้าร้านเลย ผนังร้านด้านหน้าเป็นกระจก เห็นว่ามันนั่งรอ + หันมามองเป็นระยะๆ) หลังเหตุการณ์นั้นก็เลยซื้อ spray มา แล้วถ้ากลับค่ำก็หลีกเลี่ยงไม่เดินกลับเอง นั่ง taxi ก็เจองี้อีก T-T

เตือนไว้อีกอย่าง...เราใช้วิธีนี้ได้เพราะตลอดทางกลับบ้านไม่ต้องเข้าซอย วิ่งถนนใหญ่ตลอด ถ้าบ้านใครตอนกลับต้องผ่านตรอกซอกซอยอย่าใช้วิธีนี้นะ บอกให้วิ่งไปที่ชุมชนใกล้ๆซักที่ ยอมให้เงินเยอะหน่อยอาจจะซัก 50 - 100 ก็ได้ (ชีวิตเราสำคัญสุด เงินเท่านี้อย่าเสียดาย) ไปต่อรถตรงที่คนเยอะๆ อย่าเสี่ยงลงคนเดียวตรงที่เปลี่ยวๆเด็ดขาดล่ะ

อยู่ๆป้าต๋าก็มาบอกว่าเราโดนแปะ... http://caci.exteen.com/category-Untitled

 

ไอ้เราก็งง ตามประสาคนเชยไม่ค่อยเขียน Blog (เขียนน้อยจนเรียกว่าไม่เขียนเลยดีกว่า ^^") เพิ่งจะรู้ว่า Blog tag เนี่ย มันเป็นอย่างนี้นะ

 

 

ข้อความข้างต้น copy จากป้าต๋ามาทั้งดุ้น เพราะขี้เกียจพิมพ์ 555 แต่เค้าลง copyright ไว้ให้ท้ายข้อความแทนละกันนะคะ

 

5 เรื่องนี่มันเยอะไม่ใช่เล่นนะเนี่ย...เริ่มเลยละกันเนอะ

 

 

 

 

 

 

กว่าจะครบ 5 เรื่อง...หืดขึ้นคอเลยแฮะ +_+" อีก 5 คนที่เราจะแปะ ขอเป็นดังนี้นะค้าบ

 

ไอ้นก http://tg190.spaces.live.com/?owner=1

โจ้ (ญ) http://dittaya.spaces.live.com/?owner=1 -> เปลี่ยนนะคร้าบบบ รายนี้เลิกเขียนไปแล้ว ขอเปลี่ยนไปแปะ พิตตี้ http://prelude343.spaces.live.com/?owner=1 แทนจ้า

ป้าวี http://supervjapan.spaces.live.com/?owner=1

เหมียวๆ http://amneko.spaces.live.com/?owner=1

ประเสริฐ http://mreclipse.spaces.live.com/?owner=1

 

ใครว่างก็ช่วยกันทำมาหากินหน่อยนะค้าบบบบ Thx หลายค้าบ

 

เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

 

* ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า

 

** คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด

  ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

 

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน
เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว

(*,**, **)  

 

...ได้ยินไหม...คิดถึงเธอ...

 

 

ได้ยินเพลงนี้ครั้งแรกก็คิดว่า...เพราะดีจัง
แต่วันนี้ฟังแล้วร้องไห้ล่ะ

 

ทำไมหัวใจมันอ่อนไหวง่ายอย่างนี้นะ >_<

 

เคยถามตัวเองว่ามีประโยชน์มั้ย...
ถ้าจะรักคนที่เค้าไม่รักเรา
คิดถึงเค้า...ทั้งๆที่เค้าไม่คิดถึงเรา

 

ก็ได้คำตอบออกมาว่า
ถ้าหยุดรัก หยุดคิดถึงไม่ได้ก็ไม่ต้องหยุด

 

บอกออกไปเลย...ว่ารักว่าคิดถึง
บอกวันนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้
เพราะไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่ จะไม่มีโอกาสได้บอก หรือไม่รู้จะบอกให้ใครฟัง...

 

รักค่ะ :)

 

มีคนคนหนึ่ง ที่ไม่ได้ดีพร้อมทุกอย่าง
และยังเป็นคนไม่ค่อยน่าสนใจ
เขาไม่ได้ทำอะไร ที่ดูมีความหมาย
เป็นแค่ คนหนึ่งคน

หน้าตาก็ธรรมดา ค่อนข้างไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงาม อย่างคนไหน
และยังเป็นคน ที่ไม่ได้มีความมั่นใจ
ไม่ ไม่ ซักอย่าง

* แต่ที่คนนี้เขามี คือความรัก
ความรัก ที่ยิ่งใหญ่
ถ้าหากว่าเขา มอบให้กับใคร
เขาให้ตลอดกาล

คำถามก็คือ ถ้าอยากชอบคนไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงาม อยู่บ้างไหม
เพราะคนคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มีความมั่นใจ
หลงรักเธอ มานานแล้ว

( * )

คำถามก็คือ ถ้าอยากชอบคนไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงาม อย่างคนไหน
เพราะมีคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มีความมั่นใจ
มาขอรักเธออยู่ตรงนี้

ถ้ามีคนหนึ่ง ที่ดูไม่ค่อยน่าสนใจ
มาขอรักเธอ จะยอมไหม

Oceans apart day after day
And I slowly go insane
I hear your voice on the line
But it doesn't stop the pain

If I see you next to never
How can we say forever

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you

I took for granted,all the times
That I thought would last somehow
I hear the laughter,I taste the tears
But I can't get near you now

Oh,can't you see it baby
You've got me goin' crazy

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you
I wonder how we can survive
This romance
But in the end if I'm with you
I'll take the chance

Oh,can't you see it baby
You've got me goin' crazy

Wherever you go
Whatever you do
I will be right here waiting for you
Whatever it takes
Or how my heart breaks
I will be right here waiting for you

I don't like to be alone in the night
And I don't like to hear I'm wrong when I'm right
And I don't like to have the rain on my shoe
But I do love you
But I do love you

I don't like to see the sky painted gray
And I don't like when nothing's going my way
And I don't like to be the one with the blues
But I do love you
But I do love you

Chorus:
Love everything about the way you're loving me
The way you lay your head
Upon my shoulder when you sleep
And I love to kiss you in the rain
I love everything you do, oh I do

I don't like to turn the radio on
Just to find I missed my favorite song
And I don't like to be the last with the news
But I do love you
But I do love you

Chorus

And I don't like to be alone in the night
And I don't like to hear I'm wrong when I'm right
And I don't like to have the rain on my shoes
But I do love you
But I do love you
But I do love you
But I do love you

...

 

I really do LOVE you...

เหนื่อยจัง กับหลายๆวันที่ผ่านมานี่
ไม่ใช่พักผ่อนไม่พออ่ะนะ เราเคยพักผ่อนน้อยกว่านี่อีกมาก แต่ก็อยู่ได้
จะเรียกว่าขาดความต้องการที่จะมีชีวิตจะได้รึเปล่า??? ก็ไม่รู้สิ

 

วันก่อนไปอ่าน space เพื่อนคนนึง ที่เขียนเกี่ยวกับความรู้สึกวันซ้อมรับปริญญา
อ่านแล้วน้ำตาจะไหลอ่ะ....คิดถึงวันเก่าๆ
แต่ไหลไม่ได้ เพราะนั่งแอบอ่านอยู่ใน office ^^" แต่ตอนนั้นเลิกงานแล้วนะ >_<

 

ครั้งนึง...ไม่ใช่สิ ตลอดที่ผ่านมา....เคยคิดว่า
เออ...ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้ช่วยงานอะไรทางบ้านเลยแฮะ เอาแต่เรียน
เอาวะ...อย่างน้อยก็เรียนให้ดีๆ ให้เค้าได้ภูมิใจ
ก็พยายามอย่างนั้นมาตลอด....ตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียน จนจบมหาลัย

 

ก็รู้ว่ามันไม่ได้เลิศเลออะไรกับเกียรตินิยมอันดับ 2 ที่ได้มา
สำหรับเค้ามันคง...ธรรมดา ถึงเราจะรู้สึกดีๆกับตัวเองอยู่ไม่น้อยก็เหอะ
ความรู้สึกวันที่ไปซ้อมใหญ่เมื่อเสาร์ที่ผ่านมา
มันก็ดีนะ...ดีมากๆเลยอ่ะ
แต่ไม่รู้สิ....มันเหงาๆ
(หง่ะ....ขอหยุดพิมพ์ก่อน เดี๋ยวมาต่อ จะร้องไห้แย้ว ~>_<~)

 

(แหะๆ ดีขึ้นหน่อยละ...จำไว้...เวลาจะร้องไห้ จงทำงาน จะได้หยุดฟุ้งซ่าน ^^")
ก็...มองไปรอบๆ ทุกคนมีความสุข ยิ้มแย้ม สดชื่น
บรรยากาศวันนั้นมันอบอุ่นดีมากเลยนะ
ความรู้สึกที่แวดล้อมไปด้วย พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง

แต่กับเรา....
เหมือนทั้งบ้าน...เราบ้าไปคนเดียว
บ้าที่ดีใจที่ตัวเองได้รับปริญญา....ใบแรกในชีวิต

 

กับเรื่องที่เราคิดว่าสำคัญกับชีวิตเรามากที่สุดครั้งนึง
มันก็เป็น...เรื่องธรรมดาๆ วันธรรมดาๆ ของทุกคนรอบๆ
ตั้งแต่ที่เราคิดว่าอยากหาคนมาแต่งหน้า หาคนมาถ่ายรูป
กลายเป็นความสิ้นเปลือง ไร้สาระ....
ถึงเราจะรู้ว่ามันก็ค่อนข้างเปลืองอยู่ไม่น้อย
แต่กับการเก็บความทรงจำดีๆที่เรามีอยู่มากมายกับสถาบัน กับเพื่อนๆที่เรารัก
เราก็ว่ามันคุ้มนะ

 

วันนั้น...มีเรา มีพี่ เพื่อนพี่และคนนั้น ที่ไปถ่ายรูปให้
กับเพื่อนๆสมัยอยู่โรงเรียน ที่น่ารักมากๆ มากันเยอะแยะ
ขอบคุณฮับ =^-^=
แต่เราก็อดรู้สึกเหงาไม่ได้ล่ะเนอะ...

 

ก็ OK น่า....นี่แค่วันซ้อมเอง ก็พยายามคิดแบบนี้นะ
แต่พอพูดถึงวันจริง....ก็ไม่เห็นเค้าจะแคร์อะไรเท่าไหร่
ก็....just another ordinary day สำหรับเค้า...ประมาณนั้น

....จะวุ่นวายหาคนถ่ายภาพทำไม
กล้องอะไรก็ได้ ถ่ายๆไปมันก็เหมือนกันแหละน่า....

....ถ่ายรูปจะไปทำไมตั้งแต่เช้า 7 โมง
ไม่ห็นต้องถ่ายอะไรเยอะแยะเลย เปลือง....

 

เมื่อเช้า...ก็ทำอะไรผิดกับคนนั้นอีกแล้ว
"เป็นอย่างนี้อีกแล้วนะ"
....

 

เหนื่อยแฮะ
ทำอะไรก็ไม่ดี
ทำอะไรก็ไม่ถูก
ไม่สำคัญ
ไม่มีค่า
ไม่มีความหมาย
.
.
.
ไร้สาระ
.
.
.

ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป
เธอเศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา
มันมีค่าสักแค่ไหน...สำหรับเธอ